domingo, 25 de marzo de 2007

El primer amor

El otro día leyendo el post de un amigo que hacía referencia al primer amor me dio por pensar. Se dicen muchas cosas del primer amor: que si nunca lo olvidaremos, que siempre es especial, que si nunca volveremos a sentir lo que sentimos por aquella primera persona, que el primer amor siempre será nuestro primer amor..... y miles de millones de cosas más. Sí sí sí, todo muy bonito y tierno, pero a la hora de la verdad qué? Todos guardamos un buen recuerdo de nuestro primer amor? Realmente creo que quizá lo tengamos demasiado idealizado. Con esto no quiero decir que el primer amor no sea bonito ni especial, pero a veces pensamos que sólo por el hecho de enamorarnos o de decirle a alguien “te quiero” por primera vez ya no volveremos a sentir eso. Pero y después de que todo eso acabe, cuando cada uno sigue su camino y en ese camino se te cruza otra persona, de la que te vuelves a enamorar y a la que le vuelves a decir “te quiero” ya no es tan especial porque no es la primera??O no será más difícil volver a decirlo a una segunda (o tercera, o ...) persona, después de haber vivido una separación, por lo que será más especial?? Yo soy de las que piensa que siempre es mejor el segundo beso que el primero, porque en el primero los nervios que acompañan no te dejan disfrutar de ese momento. Con el segundo todo es más relajado y puedes vivirlo con más intensidad.


Escuchando: Chasing Cars -Snow Patrol-

Mundiales 2007 Final Combinada

Las pruebas de sincro acabaron ayer y se han llevado 6 de las 7 medallas a las que aspiraban. Hace años que sigo a este equipo, incluso antes de que empezaran a ganar y cuando solo las conocíamos las que practicábamos este deporte.
Hace algún tiempo que "colgamos el bañador" pero como siempre me pasa, al volver a ver estos últimos días estos mundiales me ha vuelto a entrar el gusanillo. ¿Cuántas veces habremos dicho de volver a entrenar? Tengo muy buenos recuerdos de aquella época con todo el equipo, las risas que nos echábamos, lo agotadas que acabábamos los sábados, los nervios de antes de una competición, los segundos antes de tirarnos al agua con un nudo en el estómago que sólo lo calmaba la frase de Mar:"Salid y disfrutad!Seguro que os sale genial!" Cuánta razón! Nunca lo llegaré a entender, pero siempre que ensayábamos el baile por última vez nos salía espantósamente mal, pero cuando llegaba el momento de la verdad lo clabábamos... Y mil recuerdos más con los que nos reímos muchos días...

PD: El video que hay en este post es de la final de Combos, en las que España quedó cuarta, fue en la única que no se llevaron medallas, injustamente como podeis apreciar en el video... los USA son mucho USA, menos mal que en el resto de competiciones todo fue más justo.

lunes, 19 de marzo de 2007

-Quiero- El canto del loco

Gracias por los sms, por las llamadas, por los mails, por vuestros ánimos, por escucharme...por estar...

lunes, 5 de marzo de 2007

Moments amb els peques...

DIJOUS

Víctor: Avui la Núdia porta una faldilla de pinsesa

oL: oh! Tens raó, avui està molt guapa la Núria amb aquesta faldilla.

Víctor: Tú també ets una pinsesa...

oL: Però no porto faldilla avui...

Víctor: Però ets una pinsesa i no portes faldilla, i si portes també.


DIVENDRES

Víctor: Olga, ets la pinsesa Aurora i jo el píncipe Víctor

Edgar: I jo la bruixa... la mala

oL: xDD



* Tant el Víctor com l'Edgar tenen dos anys.


Amb moments així sé perquè sóc mestra i perquè m'encanta el que estic fent, tot i acabar esgotada els divendres...